Od Majki do Naro

Zaczęłam biec za sarną, popatrzyłam za siebie i zobaczyłam osłupiałego psa. Jeszcze bardziej przyśpieszyłam. Rzuciłam się na sarnę, miałam zadać ostateczny cios, ale coś mnie powstrzymało, to było to czego nienawidziłam. Zostawiłam sarnę i usiadłam przy niej, opuściłam głowę i westchnęłam. Naro podbiegł i dobił sarnę. Usiadł koło mnie, podniosłam lekko łeb i kątem oka spojrzałam na niego. 

- Co jest? - Zapytał. 

Milczałam jeszcze przez chwilę. Po chwili dopiero ledwo się odezwałam

- Nie umiem zabijać. 

- Co? Dlaczego? Jak? - Pytał zdziwiony. 

- Normalnie, mówiłam ci że jestem dziwna. - Westchnęłam. 

- Może mógłbym cie nauczyć? - Zapytał nadal zdziwiony. 

Stanowczo kiwałam głową na Nie. 

- Dlaczego? 

- Nie nadaję się do tego, nigdy nie umiałam i nie będę.